Konkluzje i rezolucje Rady

Rada UE

Rada UE negocjuje i przyjmuje nie tylko akty prawne, ale także dokumenty takie jak konkluzje, rezolucje i oświadczenia, które z założenia nie mają skutków prawnych. Rada wyraża w nich swoje stanowisko polityczne na tematy związane z obszarami działalności UE. Wspomniane rodzaje dokumentów jedynie prezentują zobowiązania lub stanowiska polityczne – nie ma o nich mowy w traktatach. Nie są zatem prawnie wiążące.

Inne instytucje UE posługują się podobnymi sposobami, by wyrazić swoje stanowisko. Na przykład Komisja publikuje zielone księgi, by zachęcać do debaty na różne tematy na szczeblu UE. Zaprasza w ten sposób różne organizacje i osoby do dyskusji nad jej wnioskami, które mogą następnie stać się aktami ustawodawczymi. Parlament również może opracowywać rezolucje i zalecenia w sprawach podlegających kompetencjom UE.

Konkluzje i rezolucje 

Konkluzje są przyjmowane po debatach prowadzonych na posiedzeniach Rady. Mogą zawierać stanowisko polityczne w danej kwestii. Trzeba odróżniać konkluzje Rady od konkluzji prezydencji. Konkluzje Rady wydawane są przez Radę, natomiast konkluzje prezydencji wyrażają jedynie stanowisko prezydencji i nie mają związku z Radą.

Rezolucje Rady zazwyczaj określają zakres przyszłych prac w danym obszarze polityki. Nie mają skutków prawnych, ale mogą stanowić sugestię dla Komisji, by opracowała wniosek lub podjęła dalsze działania. Jeśli rezolucja dotyczy obszaru, który nie podlega w całości kompetencjom UE, przyjmuje formę rezolucji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich.

Główne rodzaje konkluzji i rezolucji przyjmowanych przez Radę 

Konkluzje i rezolucje są wykorzystywane do różnych celów, np.:

  • by zachęcić państwo członkowskie lub inną instytucję UE do podjęcia działań w konkretnej sprawie. Konkluzje te są często przyjmowane w obszarach, w których UE jest uprawniona do wspierania, koordynowania lub uzupełniania, np. w obszarze zdrowia lub kultury

  • by zwrócić się do Komisji o sporządzenie wniosku poświęconego konkretnemu zagadnieniu. Określono to w art. 241 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)

  • by skoordynować działania państw członkowskich. Konkluzje są wykorzystywane, gdy Rada realizuje cel polityczny za pomocą tzw. miękkiej koordynacji. W takich przypadkach konkluzje lub rezolucje służą wyznaczaniu celów lub ocenie postępów

  • by określić, w ramach unijnej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, stanowisko UE odnoszące się do konkretnego wydarzenia lub państwa. W imieniu UE wyrażają stanowisko polityczne lub komentują konkretne wydarzenie międzynarodowe

  • by określić skoordynowane stanowisko przedstawiane wspólnie przez UE i jej państwa członkowskie w ramach organizacji międzynarodowych. Na przykład Rada może sporządzić konkluzje z myślą o udziale UE w forach międzynarodowych

  • by przekazywać uwagi i proponować rozwiązania problemów wskazanych w specjalnych sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego

Jak to działa? 

Coreper

Coreper przygotowuje prace wszystkich składów Rady; jest on podzielony na dwie części: Coreper I i Coreper II.

Zanim konkluzje zostaną przyjęte, przechodzą przez 3 szczeble w Radzie:

  • jedną z grup roboczych
  • Komitet Stałych Przedstawicieli (Coreper)
  • jeden ze składów Rady.
  1. Zanim tekst konkluzji zostanie sporządzony, prezydencja przedkłada czasami dokument będący podstawą refleksji, który ma służyć omówieniu kwestii na szczeblu grupy roboczej. 
  2. Na podstawie dyskusji prezydencja Rady, zazwyczaj wspomagana przez Sekretariat Generalny Rady, sporządza następnie projekt konkluzji. Odpowiedzialność polityczna za ten dokument spoczywa na prezydencji.
  3. Grupa robocza spotyka się kilka razy, by go przeanalizować. Ostateczna dyskusja na szczeblu grupy roboczej odbywa się na około 7–14 dni przed skierowaniem konkluzji na szczebel Coreperu do dalszej analizy.
  4. Coreper omawia dokument na około 2 tygodnie przed posiedzeniem Rady i stara się rozwiązać wszelkie pozostałe problemy.
  5. Wtedy stosowny skład Rady przyjmuje tekst. Konkluzje Rady muszą być przyjmowane w drodze konsensusu między wszystkimi państwami członkowskimi. Jeśli ministrowie nie zgadzają się na brzmienie tekstu, poprawki nadal są możliwe.
  6. W wyjątkowych przypadkach Rada może nie być w stanie porozumieć się co do treści konkluzji. Ich tekst jest wtedy przyjmowany jako konkluzje prezydencji, które nie wymagają zgody państw członkowskich.