Rada do Spraw Zagranicznych (FAC)

Rada UE

Rada do Spraw Zagranicznych odpowiada za działania zewnętrzne UE: od polityki zagranicznej, obrony i bezpieczeństwa po handel, współpracę rozwojową i pomoc humanitarną.

Jak pracuje?

Rada do Spraw Zagranicznych składa się z ministrów spraw zagranicznych ze wszystkich państw członkowskich UE. Zależnie od porządku obrad dołączają do nich:

  • ministrowie obrony (wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony)
  • ministrowie rozwoju (współpraca rozwojowa)
  • ministrowie handlu (wspólna polityka handlowa).

Posiedzeniom Rady do Spraw Zagranicznych przewodniczy wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (obecnie Federica Mogherini). Wysokiemu przedstawicielowi wsparcia udziela Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ).

Jeżeli jednak omawiane są sprawy wspólnej polityki handlowej, Radzie tej przewodniczy przedstawiciel państwa członkowskiego UE, które sprawuje rotacyjną półroczną prezydencję w Radzie UE.

Rada do Spraw Zagranicznych spotyka się raz w miesiącu.

Co robi?

Wraz z Komisją Europejską i z pomocą wysokiego przedstawiciela Rada ma przede wszystkim zapewniać jedność, spójność i skuteczność unijnych działań zewnętrznych.

Na podstawie wytycznych Rady Europejskiej określa ona także i realizuje unijną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. Dążąc do unijnych celów, którymi są pokój i bezpieczeństwo, Rada może zwłaszcza inicjować unijne działania z zakresu zarządzania kryzysowego (zarówno cywilne, jak i wojskowe). Może także przyjmować środki niezbędne do realizacji unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym ewentualne sankcje.

Rada wraz z Parlamentem Europejskim przyjmuje środki realizacji unijnej wspólnej polityki handlowej – leżącej wyłącznie w kompetencjach UE. Polityka ta dotyczy m.in. stosunków handlowych i inwestycyjnych, praw własności intelektualnej oraz bezpośrednich inwestycji zagranicznych. W polityce handlowej to Komisja odpowiada za negocjowanie umów handlowych (w tym zmian taryf celnych, przepisów celnych i handlowych oraz środków ochronnych) oraz za nadzór nad nimi. Rola Rady jest jednak kluczowa, ponieważ zleca ona Komisji podjęcie negocjacji i daje jej wytyczne negocjacyjne.

Priorytety prezydencji estońskiej

Prezydencja będzie kontynuowała realizację celów europejskiej polityki sąsiedztwa.

W szczególności będzie dążyć do zacieśnienia relacji z sześcioma krajami Partnerstwa Wschodniego. Najbliższy szczyt Partnerstwa Wschodniego odbędzie się właśnie za prezydencji estońskiej: 24 listopada 2017 r.

Jeśli chodzi o południowe sąsiedztwo UE, zacieśniona zostanie współpraca w dziedzinie gospodarki i bezpieczeństwa.

Ważne pozostaną także bliskie stosunki transatlantyckie. Rada będzie dążyć do stałego dialogu ze Stanami Zjednoczonymi i z Kanadą w kwestiach leżących we wspólnym interesie, takich jak walka z terroryzmem, zagrożenia cybernetyczne i handel.

Prezydencja będzie również wspierać strategiczną współpracę z krajami Afryki, która ma stawić czoła wyzwaniom społeczno-gospodarczym. Priorytetowe znaczenie ma poprawa bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim, podobnie jak współpraca w dziedzinie migracji.

Zacieśnieniu partnerstw z państwami Afryki, Ameryki Łacińskiej i Karaibów służyć będą szczyty zaplanowane na drugą połowę 2017 r.

Do priorytetów prezydencji należy również dalsza współpraca z Turcją i Bałkanami Zachodnimi, zwłaszcza w zakresie migracji, bezpieczeństwa, energii i gospodarki.

Bezpieczeństwo i obrona

Prezydencja będzie dążyć do wzmocnienia trzech filarów wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE:

  • wdrożenie tych elementów globalnej strategii UE, które dotyczą bezpieczeństwa i obrony
  • współpraca UE–NATO
  • wykonanie zaproponowanego przez Komisję Europejską planu działań w sektorze obrony.

Prezydencja wiele uwagi poświęci także zwiększaniu zdolności wojskowych państw członkowskich. Będzie uczestniczyć w dyskusjach na temat stałej współpracy strukturalnej, skoordynowanego rocznego przeglądu w zakresie obronności oraz europejskiego planu działań w sektorze obrony.

Rozwój

Prezydencja estońska będzie promować wykorzystywanie technologii cyfrowych we wdrażaniu celów zrównoważonego rozwoju.

Zajmie się także usprawnianiem koordynacji między pomocą humanitarną a współpracą na rzecz rozwoju, zwłaszcza w kontekście kryzysu uchodźczego.

Szczególną uwagę poświęci osobom, które z powodu kryzysów humanitarnych i katastrof naturalnych żyją w sytuacji przedłużającego się wysiedlenia.