Zwykła procedura ustawodawcza

Rada UE

Procedurę współdecyzji wprowadzono w 1992 r., natomiast w 1999 r. rozszerzono jej zastosowanie. Traktat lizboński przemianował współdecyzję na zwykłą procedurę ustawodawczą: stała się ona główną procedurą przyjmowania unijnych przepisów. Dotyczy ok. 85 obszarów polityki.

Jak dochodzi do porozumienia?

Rada czasem uzgadnia „podejście ogólne” – tekst pokazujący Parlamentowi jej stanowisko względem projektu przedstawionego przez Komisję.

„Podejście ogólne” odzwierciedla uzgodnienia polityczne Rady. Ma zwykle przyspieszyć procedurę ustawodawczą i ułatwić Radzie porozumienie w pierwszym czytaniu z Parlamentem Europejskim.

W skrócie

Prawodawcy: Rada UE i Parlament Europejski

Inicjatywa ustawodawcza: Komisja Europejska

Główne etapy procedury:

  1. Komisja Europejska przedkłada wniosek ustawodawczy Radzie i Parlamentowi Europejskiemu.
  2. Rada i Parlament przyjmują ten wniosek w pierwszym albo w drugim czytaniu.
  3. Jeżeli obie instytucje nie są w stanie się porozumieć w trakcie drugiego czytania, zwoływane jest posiedzenie komitetu pojednawczego.
  4. Jeżeli tekst uzgodniony przez komitet pojednawczy jest dla obu instytucji do zaakceptowania w trzecim czytaniu, akt ustawodawczy zostaje przyjęty.

Jeżeli wniosek zostaje na którymś z etapów odrzucony lub jeżeli Parlament i Rada nie są w stanie wypracować kompromisu, wniosek nie zostaje przyjęty, a procedura dobiega końca.

Podstawa prawna: artykuły 289 i 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.