Specjalne procedury ustawodawcze

Rada UE

W skrócie

Prawodawca: W praktyce jedynym prawodawcą jest Rada. Do Parlamentu Europejskiego zwraca się o zgodę na dany wniosek ustawodawczy albo o konsultacje w jego sprawie.

Inicjatywa ustawodawcza: Komisja Europejska

Typy procedur:

  • Zgoda: Parlament Europejski może zaakceptować lub odrzucić wniosek ustawodawczy bezwzględną większością głosów, ale nie może wprowadzić do niego poprawek.
  • Konsultacje: Parlament Europejski może zatwierdzić lub odrzucić wniosek ustawodawczy, lub też zaproponować poprawki do niego.

Podstawa prawna: Artykuł 289 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Zasady: traktaty nie zawierają dokładnego opisu specjalnych procedur ustawodawczych. Zasady są więc określane doraźnie, na podstawie stosownych artykułów traktatu.

Więcej na ten temat

1. Zgoda

W ramach procedury zgody Rada może przyjąć wniosek ustawodawczy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego. Parlament Europejski może więc zaakceptować lub odrzucić wniosek ustawodawczy bezwzględną większością głosów, ale nie może wprowadzić do niego poprawek. Rada nie może nie wziąć pod uwagę opinii Parlamentu.

Procedura ta jest stosowana do przyjmowania nowego ustawodawstwa w dziedzinie walki z dyskryminacją i daje Parlamentowi prawo weta, gdy zgodnie z art. 352 Traktatu o funkcjonowaniu UE stosowana jest pomocnicza ogólna podstawa prawna.

Zgoda Parlamentu jest też potrzebna w ramach procedury nieustawodawczej, gdy:

  • Rada przyjmuje niektóre umowy międzynarodowe wynegocjowane przez UE
  • doszło do poważnego naruszenia praw podstawowych (art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej)
  • do UE mają przystąpić nowi członkowie
  • potrzebne są uzgodnienia w sprawie wystąpienia z UE

2. Konsultacje

W ramach procedury konsultacji Rada przyjmuje wnioski ustawodawcze, po tym jak Parlament wyda opinię w ich sprawie.

W procedurze tej Parlament może zatwierdzić lub odrzucić wniosek ustawodawczy, lub też zaproponować do niego poprawki. Rada nie ma prawnego obowiązku uwzględniać opinii Parlamentu, ale zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości nie może podjąć decyzji przed jej otrzymaniem.

Procedura ta jest stosowana w kilku dziedzinach, takich jak wyjątki na rynku wewnętrznym i prawo konkurencji.

Opinia Parlamentu jest także potrzebna w procedurze nieustawodawczej, gdy przyjmowane są umowy międzynarodowe w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.