Reforma wspólnego europejskiego systemu azylowego

Wspólny europejski system azylowy określa wspólne minimalne standardy traktowania osób starających się o azyl i składanych przez nie wniosków.

W praktyce osoby starające się o azyl nie wszędzie są traktowane jednakowo, a wskaźniki uznawania wniosków przez poszczególne państwa się różnią.

Może to sprzyjać przepływom wtórnym i turystyce azylowej, które nasiliły się od początku 2015 r. z powodu kryzysu migracyjno-uchodźczego. Z tego względu kilka państw członkowskich wprowadziło tymczasowe kontrole na granicach wewnętrznych.

Reforma wspólnego europejskiego systemu azylowego ma:

  • usprawnić system i bardziej uodpornić go na presję migracyjną
  • wyeliminować czynniki przyciągające i przepływy wtórne
  • ukrócić nadużycia i zapewnić odpowiednie wsparcie najbardziej dotkniętym państwom członkowskim.

 

2017

23 czerwca

Przywódcy UE potwierdzają wolę zreformowania wspólnego europejskiego systemu azylowego

Na czerwcowym szczycie Rady Europejskiej przywódcy UE potwierdzili konieczność zreformowania wspólnego europejskiego systemu azylowego. „Dzięki postępom poczynionym w czasie prezydencji maltańskiej istnieje porozumienie co do tego, że zreformowany system azylowy powinien zapewniać odpowiednią równowagę między odpowiedzialnością a solidarnością” – oświadczyli przywódcy.

Rada Europejska zwróciła się do Rady, by kontynuowała negocjacje i stosownie do potrzeb zmieniła wnioski ustawodawcze – z pomocą Komisji.

Tymczasowe kontrole na granicach wewnętrznych

W wyniku kryzysu migracyjno-uchodźczego kilka państw członkowskich doświadcza trudności w zapewnianiu skutecznych kontroli na granicach zewnętrznych. Trudności te poskutkowały przepływami wtórnymi nielegalnych migrantów i spowodowały poważne zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa wewnętrznego kilku państw członkowskich.

W lutym 2017 r. Rada przyjęła zalecenie co do przedłużenia tymczasowych kontroli na granicach wewnętrznych Austrii, Niemiec, Danii, Szwecji i Norwegii. Państwa te mogą dokonywać kontroli tylko na konkretnych odcinkach swoich granic przez maksymalnie 3 miesiące. Decyzja ta nie jest pierwszą w tej sprawie: w maju 2016 r. zdecydowano o przedłużeniu tymczasowych kontroli na granicach wewnętrznych tych państw o 6 miesięcy, a listopadzie – o kolejne 3 miesiące.

Pierwotna decyzja z maja 2016 r. związana była z przyjęciem w lutym 2016 r. zalecenia Komisji nakazującego Grecji wyeliminowanie szeregu niedociągnięć w stosowaniu dorobku Schengen w dziedzinie zarządzania granicami zewnętrznymi.

Kodeks graniczny Schengen przewiduje, że jeżeli po 3 miesiącach po przyjęciu zalecenia poważne niedociągnięcia nadal występują, a podjęte środki są niewystarczające, Komisja może uruchomić procedurę przewidzianą w art. 29.

Procedura ta pozwala Komisji przedstawić zalecenie (przyjmowane następnie przez Radę) w sprawie ponownego wprowadzenia kontroli granicznej na jednej lub kilku granicach wewnętrznych. Kontrolę tę można wprowadzić na maksymalnie 6 miesięcy. Można ją przedłużać o dodatkowe 6 miesięcy, lecz łącznie nie może ona trwać dłużej niż 2 lata.