Środki ograniczające to zasadniczy element unijnej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB). Unia stosuje je jako część zintegrowanego, kompleksowego podejścia politycznego, na które składają dialog polityczny, działania dodatkowe i inne instrumenty pozostające w jej dyspozycji.

Cele sankcji

  • ochrona wartości, podstawowych interesów i bezpieczeństwa UE
  • utrzymanie pokoju
  • umacnianie i wspieranie demokracji, praworządności, praw człowieka i zasad prawa międzynarodowego
  • zapobieganie konfliktom i zwiększanie bezpieczeństwa międzynarodowego.

Sankcje mają skłaniać osoby i podmioty nimi objęte do zmiany polityki lub postępowania, a tym samym promować cele wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Objęte nimi mogą zostać

  • rządy krajów spoza UE z racji realizowanej przez nie polityki
  • podmioty (przedsiębiorstwa) finansujące tę politykę
  • grupy lub organizacje, takie jak ugrupowania terrorystyczne
  • osoby wspierające daną politykę, zaangażowane w działalność terrorystyczną itp.

Sankcje są opracowywane w taki sposób, by ich negatywne konsekwencje wobec osób, które nie odpowiadają za daną politykę lub dane działania, były jak najmniejsze. UE szczególnie stara się minimalizować ich wpływ na miejscową ludność cywilną i na legalne działania w danym kraju lub z jego udziałem.

Wszelkie sankcje UE są w pełni zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, w tym z prawami człowieka i wolnościami podstawowymi.

Wytyczne w sprawie sankcji

W 2004 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa ustalił podstawowe zasady co do:

  • stosowania sankcji
  • ich wykonywania
  • pomiaru i kontroli ich skutków.

Zasady te ujęto w „Wytycznych w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających”, które Rada przyjęła w 2003 r., a następnie poddała przeglądowi i aktualizowała w 2005, 2009 i 2012 r.