Yooki

Een duizendpoot blokkeert de weg.

“Halt! Wat kan ik voor u doen?” vraagt Bilou, de bewaker van de Lantaarn.

“Eh, nou... We moeten de leiders samenbrengen. Ze moeten dringend stoppen met ruziën, want anders komt er oorlog van.”

“Oorlog?!” herhaalt Bilou met bevende stem. “Ik stuur meteen het signaal uit voor een Raad van de leiders!”

Bilou blaast uit alle macht op een hoorn van bladeren: “TUUUUUUUUUT!”

Het geluid is zo sterk dat iedereen in het bos het kan horen.

In de verte duiken Frida, Milos en Lilou op.

“Bilou, dat is lang geleden!” roept Frida. “De laatste keer dat ik die trompet hoorde, was ik bij mijn oma!”

“Wat doen jullie hier?” vraagt Yooki verbaasd.

“Wat is dat nu voor vraag?” antwoordt Lilou hooghartig. “Als Bilou blaast, moet iedereen meteen naar de Lantaarn komen, dat is de regel.”

 “Dus iedereen wist dat we hierheen konden komen om met elkaar te spreken, en toch heeft niemand eraan gedacht om dat te doen?” stamelt Yooki.

“Hoe wil je dat ik praat met een domme salamander die mijn voorraadkamer heeft vernield?” antwoordt Lilou.

“Dom, ik?! Je bent zelf dom! Jij denkt dat al het lekkers van het bos voor jou is!” bijt Frida terug.

“Ja, regenworm, jij denkt dat je de koningin van het bos bent!” foetert Milos.

Yooki’s voelsprieten barsten van de pijn.

Maar hij denkt terug aan Arbers woorden: “Zelfs als je het niet met elkaar eens bent, moet je naar elkaar luisteren.”

Het vuurvliegje moet al zijn moed bij elkaar rapen om niet weg te vliegen.

“Rustig, vrienden,” zegt hij. “We kunnen allemaal wel redenen hebben om boos te zijn, om bang te zijn voor de winter, bang dat we niets meer te eten te hebben, bang voor onze gemeenschappen... Maar we moeten verenigd blijven.

De Lantaarn is een speciale plek. De plek waar onze grootouders vrede hebben gesloten. Wanneer we hier naar binnen gaan, mag iedereen om de beurt praten. En de anderen luisteren.”

De woorden van Yooki stellen de leiders gerust. Bilou opent de deur van de Lantaarn.

“Wie begint?” vraagt Yooki.

“Ik! Ik!” haast Frida zich. “Gisterochtend zag ik dat al mijn jam verdwenen was. Ik snuffelde onder de sneeuw om sporen van de dief te vinden. En toen rook ik zoetigheid onder de grond, dus ik begon te graven en zo viel ik in Lilous voorraadkamer.”

“Ik heb die oude potten jam van jou niet gestolen!” protesteert Lilou. “Maar jij hebt wel mijn kelder kapotgemaakt! Wat heb je daarop te zeggen?”

De salamander wil antwoorden, maar Yooki komt tussenbeide.

“Frida, even wachten, nu is Milos aan de beurt.”

Iedereen kijkt naar de specht. Hij heeft nog geen woord gezegd sinds hij in de Lantaarn is.

“Ik, eh... Nou ja... Ik was het.”

“Wat?” roept Frida uit.

“Ik heb zonder te vragen wat van je jam gepakt,” bekent Milos.

“Waarom heb je dat gedaan?” vraagt Yooki.

“Om mijn kuikentjes te redden,” legt Milos uit. “Er is niet meer genoeg eten op ons land. En zonder eten overleven mijn kleintjes de winter niet.”

Het wordt stil in de Lantaarn.

“Je stelt dus voor dat we ons land en onze grondstoffen samenvoegen, zodat we er allemaal wat aan hebben?” vraagt ze.

“Precies, regenworm!” roept Milos. “We moeten ons verenigen!”

“Waarom maken we geen echte unie tussen onze gemeenschappen?” vraagt Frida enthousiast. “Een soort verdrag waarbij iedereen elkaar helpt?”

“Ja!” roept Yooki uit. “Dat is een prachtig plan! En het is precies wat Arber wil. We kunnen het de “Unie van het Bos” noemen!”

Een groot applaus barst los.

Plots wordt de Lantaarn gevuld met de meest schitterende kleuren. Een eikenblad dwarrelt naar het midden van de ruimte.

“Gelieve uw pootafdruk op dit blad te zetten. U zult dan officieel deel uitmaken van de Unie van het Bos,” verklaart Lilou plechtig.

“Wacht! Wat als een van ons zich opeens niet meer aan ons verdrag houdt?” vraagt Milos.

“Of als we weer gaan ruziën?” voegt Frida toe.

Er klinkt geroezemoes in de Lantaarn. De lichten doven.

“Als dat gebeurt, komen we opnieuw hier samen om een oplossing te vinden,” zegt Yooki. “We moeten ons allemaal houden aan dat wat we samen hebben afgesproken. Dat is de eerste regel.”

De dieren knikken. En de Lantaarn begint weer te fonkelen.

Het eikenblad zweeft op en laat zich meevoeren naar de sterren. Nieuwsgierig gaan de leiders naar buiten. Het hele bos schittert.

“Wauw!” klinkt het, en ze houden elkaar stevig vast.

“Samen geven we licht!” roept Yooki, en hij lacht naar zijn dierbare vrienden.

Zijn voelsprieten doen geen pijn meer.

Juist op dat moment horen ze een stem:

“En ik dan? Zijn jullie mij vergeten?!” bromt Bilou de bewaker. “De duizendpoten willen ook bij jullie Unie horen!”