Rada zgadza się na znoszenie ograniczeń podróży z państw trzecich

Rada przyjęła dziś zalecenie o stopniowym znoszeniu tymczasowych ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE. Zalecenie wyszczególnia kraje, wobec których powinny zostać zniesione ograniczenia. Lista krajów powinna być weryfikowana i w razie potrzeby uaktualnia co dwa tygodnie.

Opierając się na kryteriach i warunkach wskazanych w zaleceniu, państwa członkowskie powinny od 1 lipca zacząć znosić ograniczenia podróży na granicach zewnętrznych wobec mieszkańców następujących państw trzecich:

• Algieria
• Australia
• Kanada
• Gruzja
• Japonia
• Czarnogóra
• Maroko
• Nowa Zelandia
• Rwanda
• Serbia
• Korea Południowa
• Tajlandia
• Tunezja
• Urugwaj

• Chiny (z zastrzeżeniem potwierdzenia wzajemności).

Do celów zalecenia mieszkańców Andory, Monako, San Marino i Watykanu należy uznać za mieszkańców UE.

Kryteria decydujące o tym, wobec którego państwa trzeciego powinno się znosić obecne ograniczenia, to zwłaszcza sytuacja epidemiologiczna i środki antypandemiczne (w tym dystans fizyczny), a także aspekty społeczno-gospodarcze. Stosowane są łącznie.

Jeżeli chodzi o sytuację epidemiologiczną, państwa trzecie umieszczone na liście powinny spełniać zwłaszcza następujące kryteria:

• w ciągu ostatnich 14 dni liczba nowych przypadków Covid-19 na 100 tys. mieszkańców powinna być zbliżona do średniej UE lub od niej niższa (stan na 15 czerwca 2020 r.)
• tendencja w zakresie nowych przypadków w tym okresie w porównaniu z poprzednimi 14 dniami powinna być stabilna lub spadkowa
• ogólna reakcja na pandemię Covid-19, z uwzględnieniem dostępnych informacji, w tym o takich kwestiach jak testowanie, nadzór, ustalanie kontaktów zakaźnych, środki antypandemiczne, leczenie i sprawozdawczość, a także wiarygodność informacji oraz w razie potrzeby całkowity średni wynik w międzynarodowych przepisach zdrowotnych (IHR). Należy także uwzględnić informacje delegatur UE w tej sprawie.

Regularnie i na zasadzie jednostkowej należy także brać pod uwagę wzajemność.

W przypadku krajów, wobec których ograniczenia zostaną utrzymane, powinny być z nich zwolnione następujące kategorie osób:

• obywatele UE i członkowie ich rodzin
• długoterminowi rezydenci UE i członkowie ich rodzin
• osoby podróżujące w związku z niezbędną funkcją lub potrzebą (wymienioną w zaleceniu).

W stosowaniu zalecenia uczestniczą również kraje stowarzyszone w ramach Schengen (Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria).

Co dalej?

Zalecenie Rady nie jest instrumentem wiążącym prawnie. Za jego wdrożenie pozostają odpowiedzialne organy państw członkowskich. Mogą one, zachowując pełną przejrzystość, znosić ograniczenia wobec państw z listy jedynie stopniowo.

Państwo członkowskie nie powinno znosić ograniczeń wobec państw trzecich spoza listy, zanim nie zostanie to uzgodnione w skoordynowany sposób.

Lista państw trzecich powinna być weryfikowana przez Radę co dwa tygodnie i może zostać w razie potrzeby uaktualniona – po ścisłych konsultacjach z Komisją oraz ze stosownymi agencjami i służbami UE po ogólnej ocenie na podstawie wyżej wspomnianych kryteriów.

Ograniczenia wobec konkretnego państwa z listy mogą zostać całkowicie lub częściowo zniesione lub przywrócone stosownie do zmiany niektórych z warunków i w rezultacie – w ocenie sytuacji epidemiologicznej. Jeżeli sytuacja w kraju z listy szybko się pogorszy, decyzję należy podjąć niezwłocznie.

Kontekst

16 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat zalecający tymczasowe ograniczenie – na miesiąc – innych niż niezbędne podróży z państw trzecich do UE. Szefowie państw i rządów UE zgodzili się wprowadzić to ograniczenie 17 marca. Zostało ono przedłużone o miesiąc 8 kwietnia 2020 r. i 8 maja 2020 r.

11 czerwca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat, w którym zaleciła, by przedłużyć ograniczenie do 30 czerwca 2020 r., oraz określiła sposób stopniowego znoszenia tego ograniczenia od 1 lipca 2020 r. Od tego czasu państwa członkowskie dyskutowały na temat kryteriów i metod, które należy zastosować.

• Zalecenie Rady w sprawie stopniowego znoszenia tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE