Juki

Wtem na drodze Jukiego staje stonoga.

– Stój! Co tu robisz?! – pyta strażnik Bilu.

– Ja chciałem tylko... Znaczy... Trzeba zwołać przywódców zwierząt. Muszą przestać się kłócić, inaczej może wybuchnąć wojna.

– WOJNA?! – Bilu aż podskakuje ze strachu. – Trzeba natychmiast zwołać radę przywódców. Już daję sygnał!

Bilu z całych sił dmie w trąbkę ze zwiniętego liścia: TRUTUTUUU!

Dźwięk roznosi się po całym lesie.

W oddali pojawiają się Frida, Miłosz i Lili.

– Cześć, Bilu! Nie słyszałam tej piszczałki, od kiedy byłam mała! – śmieje się Frida.

– Co tu robicie?! – pyta zaskoczony Juki.

– Jak to, co robimy? Sygnał trąbki to wezwanie do Lampionu, bo dzieje się coś ważnego. To oczywiste! – odpowiada wyniośle Lili.

– Czyli wszyscy wiedzą, że można się tu zebrać i porozmawiać, ale nikt nie pomyślał, żeby to zrobić? – dziwi się Juki.

– Chwila, chwila – odpowiada Lili. – Wcale niełatwo jest rozmawiać z wściekłą salamandrą, która zniszczyła ci całą spiżarnię!

– Wściekłą?! Co ty sobie wyobrażasz? Myślisz, że tylko ty trzymasz łakocie na zimę? – wykrzykuje Frida.

– Racja! Za kogo ty się masz, gąsienico? Za królową lasu?! – dorzuca rozzłoszczony Miłosz.

Czułki Jukiego znów sztywnieją z bólu. Ale robaczek słyszy w głowie głos Drzewomira: „Nawet jeśli są między wami spory, powinniście wysłuchać się nawzajem”. Choć Juki znów ma ochotę uciec, zdobywa się na odwagę i mówi:

– Przyjaciele, spokojnie! Wszyscy boimy się zimy, martwimy o jedzenie i o naszych bliskich. Ale nie możemy się kłócić. Musimy trzymać się razem. Lampion to szczególne miejsce. To tu nasze babcie i nasi dziadkowie zawarli pokój. Gdy wejdziemy do środka, każdy po kolei zabierze głos, a pozostali będą słuchać.

Co dziwne, nikt mu nie przerywa. Wszyscy kiwają głowami. Bilu otwiera drzwi Lampionu.

– Kto pierwszy chce coś powiedzieć? – pyta Juki.

– Ja! Ja! – Frida wyrywa się przejęta. – No więc tak: wczoraj rano spostrzegłam, że moje konfitury zniknęły. Zaczęłam węszyć, żeby trafić na ślad złodzieja. W ziemi wyczułam słodki zapach, więc rzuciłam się do kopania. I nagle wpadam do podziemnego korytarzyka Lili, pełnego przysmaków.

– Wcale nie ukradłam twoich starych konserw! – protestuje Lili. – Ale ty zniszczyłaś mi cały korytarzyk! Co masz na swoją obronę?

Salamandra szykuje się do odpowiedzi, jednak Juki odzywa się pierwszy.

– Teraz kolej Miłosza.

Wszyscy spoglądają na dzięcioła. Od paru chwil jest dziwnie milczący.

– Mmm... Bo wiecie... To byłem ja...

– Cooo? – dziwi się Frida.

– To ja zabrałem twoje zapasy konfitur – przyznaje Miłosz.

– Ale czemu? – pyta Juki.

– Żeby ocalić pisklęta – odpowiada Miłosz. – Zimą w zakątku dzięciołów brakuje jedzenia. Moje maleństwa nie przeżyją zimna, jeśli nie będą jadły.

W Lampionie zalega cisza.

– Innymi słowy proponujecie, żebyśmy dzielili się terytoriami i zapasami i żeby wszyscy mieli z tego korzyść. Czy dobrze rozumiem? – upewnia się Lili.

– Bardzo dobrze, gąsieniczko! – odpowiada Miłosz. – Musimy się zjednoczyć.

– A może stworzymy prawdziwą unię między gatunkami? – ekscytuje się Frida. – Taka umowa o wzajemnej pomocy!

– Taaak! Fantastyczny pomysł! To by się spodobało także Drzewomirowi. Co powiecie na nazwę Unia Leśna? – proponuje Juki z zapałem.

Przywódcy zgodnie klaszczą.

Nagle Lampion rozświetla się żywymi barwami. Na środek, wirując, opada liść dębu.

– Proszę wszystkich o złożenie odcisku łapki na liściu. Staniecie się wtedy członkami Unii Leśnej – uroczyście oświadcza Lili.

– Czekajcie! A co gdy ktoś uzna, że nie chce już przestrzegać umowy? – pyta Miłosz.

– Albo gdy znów zaczniemy się kłócić? – dodaje Frida.

Wśród zebranych rośnie niepewność. Barwna poświata przygasa.

– Wtedy zbierzemy się tu znowu, żeby wymyślić jakieś rozwiązanie – wyjaśnia Juki. Musimy wszyscy przestrzegać tego, co razem postanowiliśmy. To najważniejsza zasada.

Zwierzęta się zgadzają. Lampion znów rozbłyskuje żywymi barwami.

Wtem liść dębu zaczyna jaśnieć i ulatuje ku gwiazdom. Zaintrygowani przywódcy wychodzą popatrzeć, co się dzieje. Cały las lśni migotliwym blaskiem.

– Ale pięknie! – wzdychają, trzymając się za łapki.

– Razem promieniejemy! – wykrzykuje Juki, uśmiechając się do swoich drogich przyjaciół.

Dostrzega, że czułki przestały go boleć.

Nagle słychać jeszcze jeden głos:

– A ja? A ja? Zapomnieliście o mnie! – przypomina o sobie Bilu, strażnik Lampionu. – Stonogi też chcą dołączyć do waszej unii!