Nowe zasady umów o dostarczanie treści cyfrowych – Rada wypracowała stanowisko

8 czerwca Rada przyjęła stanowisko w sprawie dyrektywy zawierającej nowe przepisy dotyczące umów miedzy firmami a konsumentami o dostarczanie treści i świadczenie usług cyfrowych.

Nowe przepisy mają zapewnić Europejczykom wysoki poziom ochrony i pewność prawa, zwłaszcza gdy kupują za granicą, a firmom – szczególnie małym i średnim – ułatwić ogólnounijną sprzedaż.

„Czy chodzi o muzykę, filmy, aplikacje czy też serwisy takie jak Facebook bądź Youtube, nowe przepisy dadzą konsumentom i dostawcom większą pewność w transakcjach transgranicznych. To ambitny, delikatny i wyważony kompromis, który ma zagwarantować prawa europejskim konsumentom, a unijnym firmom zaoferować nowe możliwości poprzez promowanie innowacji i konkurencji”.

Prezydencja maltańska

Główne elementy stanowiska Rady

Kompromisowe stanowisko Rady dotyczy przede wszystkim:

• zakresu dyrektywy, zwłaszcza wbudowanych treści cyfrowych, usług komunikacji interpersonalnej OTT, umów pakietowych i przetwarzania danych osobowych. W tej ostatniej sprawie konsumentom miałyby przysługiwać umowne środki ochrony prawnej nie tylko wtedy, gdy w ramach umowy płacą oni za treści lub usługi cyfrowe, lecz także wtedy, gdy dostarczają danych osobowych, które mają być przetwarzane przez dostawcę. Jeśli jednak dane osobowe byłyby przetwarzane przez dostawcę wyłącznie w celu dostarczenia treści lub usługi cyfrowej lub w celu wywiązania się ze spoczywających na nim obowiązków prawnych, dyrektywa nie miałaby zastosowania.
• ochrony prawnej w razie niedostarczenia treści lub usługi bądź w razie ich niezgodności z umową. Aby chronić interesy zarówno konsumenta, jak i dostawcy, tekst przewiduje, że w razie niedostarczenia treści lub usługi dostawca miałby przed rozwiązaniem umowy jeszcze drugą szansę. Jeżeli chodzi o niezgodność treści lub usługi z umową, tekst daje większą elastyczność we wdrażaniu na szczeblu krajowym: wylicza warunki zastosowania różnych środków ochrony prawnej, ale nie ustala ich ścisłej hierarchii.
• terminy odpowiedzialności dostawcy. Aby uwzględnić różnice krajowe, tekst kompromisowy nie w pełni harmonizuje terminy zawite czy okresy gwarancji, ale ustala, że odpowiedzialność dostawcy za niezgodność treści lub usługi z umową nie może być krótsza niż dwa lata.
• okres odwrócenia ciężaru dowodu. Okres, w którym ciężar dowodu w przypadku niezgodności treści lub usługi z umową spoczywa na dostawcy, wynosi rok.

Kontekst

Dyrektywa dotyczy umów między firmami a konsumentami o dostarczenie treści cyfrowych i obejmuje: dane wytworzone i dostarczane w formie cyfrowej (np. muzyka, wideo), usługi pozwalające tworzyć, przetwarzać lub przechowywać dane w formie cyfrowej (np. przechowywanie w chmurze), usługi pozwalające dzielić się danymi (np. Facebook, YouTube) oraz wszelkie trwałe nośniki stosowane wyłącznie do treści cyfrowych (np. DVD).

Proponowaną dyrektywę w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych Komisja zaprezentowała 9 grudnia 2015 r. wraz z proponowaną dyrektywą w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów zawieranych przez internet lub w inny sposób na odległość.

Co dalej?

Negocjacje z Parlamentem rozpoczną się wtedy, gdy ten przyjmie swoje stanowisko. Stanie się to najprawdopodobniej jesienią.

• Dyrektywa o dostarczaniu treści i usług cyfrowych – dokument dotyczący podejścia ogólnego
• Jednolity rynek cyfrowy Europy