Wat zijn de grootste cyberdreigingen in de EU?
Het volume en de complexiteit van cyberdreigingen nemen toe. De EU-landen versterken de cyberbeveiliging om de kritieke infrastructuur, de economische stabiliteit en de digitale privacy te vrijwaren.
Waarom de cyberbeveiliging opgevoerd moet worden
Een cyberdreiging is elke kwaadwillige activiteit die tot doel heeft de integriteit, vertrouwelijkheid of beschikbaarheid van digitale systemen, netwerken of gegevens aan te tasten.
De cyberdreigingen blijven toenemen in Europa en de rest van de wereld. In 2020 veroorzaakte cybercriminaliteit wereldwijd dubbel zo veel economische schade als in 2015.
De cyberaanvallen nemen niet alleen in volume toe, maar ook in complexiteit. Criminelen maken gebruik van geavanceerde technieken zoals generatieve artificiële intelligentie (AI), waardoor hun aanvallen moeilijker op te sporen en te bestrijden zijn.
Bestrijding van cybercriminaliteit
Grote cyberdreigingen met gevolgen voor de EU
Aanvallen worden steeds gesofisticeerder en gevarieerder, en zijn gericht tegen uiteenlopende sectoren. Volgens het EU-agentschap voor cyberbeveiliging (Enisa) zijn dit momenteel de belangrijkste cyberdreigingen die de EU treffen:
wegvallende beschikbaarheid
aanvallen die een systeem of dienst buiten werking stellen door de middelen ervan uit te putten of het netwerk te overbelasten
gijzelsoftware
hiermee leggen aanvallers de hand op middelen, waarna ze losgeld vragen om deze weer vrij te geven of om bepaalde gegevens niet openbaar te maken
bedreigingen voor gegevens
ongeoorloofde toegang tot gevoelige, vertrouwelijke of beschermde gegevens, om informatie te manipuleren, openbaar te maken of te vernietigen
social engineering
manipulatieve tactieken die slachtoffers ertoe brengen kritieke fouten te maken of gevoelige informatie vrij te geven
malware
software die is ontworpen om systemen te infiltreren, schade te veroorzaken, diensten te verstoren en gegevens te stelen
aanvallen op toeleveringsketens
aanvallen waarbij de kwetsbaarheden in de toeleveringsketen van een organisatie worden uitgebuit, met soms cascade-effecten
46% van de cyberdreigingen bestaat uit bedreigingen voor de beschikbaarheid
Wegvallende beschikbaarheid, ransomware en bedreigingen voor gegevens zijn de belangrijkste cyberdreigingen in de EU.
Wegvallende beschikbaarheid – 46%
Gijzelsoftware – 27%
Bedreigingen voor gegevens – 16%
Overige – 11%
Wie zit er achter de cyberaanvallen?
Cyberdreigingen komen uit verschillende hoek: van groepen die verbonden zijn met de staat tot criminelen met financiële motieven, particuliere entiteiten en hacktivisten. Elke groep heeft verschillende methoden en doelstellingen:
- staatsgebonden actoren
aan een overheid gelieerde groepen die aanvallen uitvoeren voor politieke of strategische doeleinden, zoals spionage - cybercriminelen
voeren opportunistische aanvallen uit (bv. social engineering) met het oog op financieel gewin - offensieve actoren uit de particuliere sector
entiteiten die cyberwapens ontwikkelen en verkopen, vaak aan regeringen en particulieren - hacktivisten
doen aan disruptie of hacking omdat ze uit zijn op politieke of maatschappelijke verandering – soms krijgen ze daarbij steun van staatsgebonden actoren
Meest geviseerde sectoren
Bijna 20% van de cyberaanvallen is gericht tegen organisaties in het openbaar bestuur, een sector die essentieel is voor openbare diensten en veiligheid. Daarna volgen vervoer (11%), financiën (9%), digitale infrastructuur (9%), zakelijke diensten (8%), het grote publiek (8%) en de maakindustrie (6 %).
Openbaar bestuur – 19 %
Vervoer – 11 %
Financiën – 9%
Digitale infrastructuur – 9%
Zie ook
EU-cyberbeveiliging: strategie en belangrijkste beleid
Cyberbeveiliging: social engineering
Veiligheid online
Laatst bijgewerkt: 5 februari 2025