De rol van de natuur bij de bestrijding van klimaatverandering

De rol van de natuur als koolstofput

Natuurgebieden zorgen voor de afvang van koolstofdioxide (CO₂) uit de atmosfeer als onderdeel van het natuurlijke fotosyntheseproces waarna de koolstof wordt opgeslagen in “koolstofputten”.

Bossen, bodems, veengebieden en oceanen fungeren allemaal als koolstofputten. Het gezond houden van deze koolstofputten is van wezenlijk belangom klimaatverandering te beperken.

Veel ecosystemen worden momenteel echter aangetast, waardoor ze minder koolstof kunnen vastleggen. Zo wordt er in bossen in sommige EU-lidstaten inmiddels meer CO₂ uitgestoten dan geabsorbeerd door bijvoorbeeld toegenomen oogsten, branden en door plagen veroorzaakte schade.

Het herstellen van bossen en andere natuurgebieden en het weerbaarder maken van deze gebieden tegen gebeurtenissen die ecosystemen aantasten, is van cruciaal belang om hun vermogen om CO₂ te absorberen in stand te houden en mogelijk te vergroten. Zonder herstel zou hun werking als koolstofput kunnen afnemen, wat een negatief effect zou hebben op de doelstelling van de EU om uiterlijk in 2050 klimaatneutraal te zijn.

EU-maatregelen om natuur en bodems te beschermen

Om de rol van de natuur als koolstofput te verbeteren en de biodiversiteit te beschermen, heeft de EU een aantal maatregelen genomen, waaronder:

• de natuurherstelwet
• hogere streefcijfers voor koolstofverwijdering in de landsector

Natuurherstelwet

De natuurherstelwet bevat een bindend streefcijfer voor de hele EU op basis waarvan de lidstaten doeltreffende herstelmaatregelen moeten nemen. Zo zou in 2030 minstens 20% van de land- en zee­gebieden in de EU hersteld moeten zijn.

In 2050 moeten er maatregelen zijn opgesteld voor alle ecosystemen die herstel nodig hebben.

• Natuurherstel

Streefcijfer voor koolstofverwijdering voor de landsector

In de verordening inzake landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouw (LULUCF), die werd herzien als onderdeel van het Fit for 55-pakket, is een nieuw, ambitieuzer streefcijfer voor de hele EU vastgesteld voor nettobroeikasgasverwijderingen in 2030 (310 miljoen ton CO₂-equivalent).

De verordening bevat ook bindende streefcijfers voor een toename van de nettobroeikasgasverwijderingen voor elke lidstaat.